در آرزوی معجزه

دوستی
آرام باش
۲۰ شهریور , ۱۳۸۳
دخترک
آن‌ها ندیدند
۲۹ شهریور , ۱۳۸۳
انتظار

روزها و شبهای مدیدی است که چشم به آسمان دوخته ام؛ در انتظار آرزویی دیرین، چشم انتظار یک معجزه؛ تنها یک معجزه، خدایا فقط یک معجزه، خداوندگارا تنها معجزه ای کوچک برای من؛ معجزه ای کوچک که برای تو تنها یک چشم بندی کودکانه است؛ چشم بندی کوچکی که مرا از دام تنهایی رها می کند؛ آخر من هم از نوع بشرم و اسیر این درد مسریِ تلخ و نکبت بار و گاهی هم خوشایند.

دور و برم را هزاران هزار مثل من گرفته اند؛ آنچنان که زمان هم اشباع شده است، دیگر چه برسد به مکان. ولی باز، در میان این هزار هزار هم، رهایم نمی کند این حسّ نفرت انگیز تنهایی و من همچنان، چشم به آسمان، در انتظار معجزه ای کوچکم تا بلکه برهاندم از بند اسارت. چرا، دلیلش را خودم هم نمی دانم؛ شاید هم اگر دلیلش را می دانستم، دیگر به آسمان چشم نمی دوختم تا اینطور گردنم خشک بشود و حالا دست کمش این بود که کلید قفل اسارتگاه را در دستانم داشتم و حداقّل خود را اسیری می پنداشتم که رهاییش در دستان خودش است.

امّا من، حتّی با همین خشکی گردنم هم، باز راضیم و همچنان مثل روزها و شبهای مدیدی که پشت سر گذاشتم، می گویم که خدایا، خداوندگارا، راضیم به رضای تو؛ می دانم که ناپاکم، ناسپاسم و گناهکار؛ ولی دوستت دارم و می دانم که دوستم داری؛ پس تنهایم نگذار که تنها تو برایم می مانی. می دانم، اینکه با این شرایط، هنوز هم امیدوار به معجزه تو و به زندگی ادامه می دهم، خود معجزه ای بزرگ است؛ امّا اگر تو هم تنهایم بگذاری، دیگر به چه امید ... ؛ دیگر چه می توانم بکنم، کار دیگری هم از من ساخته است؟ !

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *